73 Vereniging Ons Suriname

Na de afschaffing van de slavernij in 1863 ontstond in Suriname een elite die hun kinderen naar Nederlandse universiteiten stuurde. Eind jaren twintig groeide het aantal Surinamers in Nederland, wat leidde tot behoefte aan een ontmoetingsplek voor mensen van diverse etnische achtergronden. In 1919 richtte Julius Jacob Gemmel de Bond van Surinamers op, in 1924 hernoemd tot Vereeniging Suriname. Het doel was Surinamers in Nederland te verenigen, hun belangen te behartigen en kennis over Suriname te verspreiden.

Na de Tweede Wereldoorlog fuseerde de vereniging met andere clubs en werd in 1946 Vereniging Ons Suriname (VOS) opgericht. Onder voorzitter Otto Huiswoud groeide de VOS uit tot broedplaats van de onafhankelijkheidsbeweging. In de jaren zestig fuseerde de VOS met de Surinaamse culturele vereniging Wie Eegie Sanie [Onze eigen dingen], wat de politieke betrokkenheid versterkte.

Tot de jaren negentig huurde de VOS een gebouw aan de Zeeburgerdijk. Thomas Swanenberg richtte er zonder subsidie het Surinaams Historisch Museum (SHM) op. In 1995 droeg de gemeente Amsterdam het pand over aan de VOS, dat het Hugo Olijfveldhuis werd genoemd. Onder leiding van Hugo Kooks kwamen nieuwe culturele en educatieve initiatieven tot stand, zoals galerie Nola Hatterman (1998). Sinds 2016 is The Black Archives (TBA) op de bovenverdieping gevestigd, met een grote collectie over racisme, slavernij, kolonialisme en de Afrikaanse diaspora. In 2021 werd hier het Diaspora Instituut Nederland gelanceerd. In 2023 opent het Suriname Museum zijn deuren.

Bronnen:

• https://historiek.net/geschiedenis-van-de-zwarte-piet-kritiek/84395/
• https://nl.wikipedia.org/wiki/Vereniging_Ons_Suriname
• https://onsamsterdam.nl/artikelen/vereniging-ons-suriname-een-club-voor-alle-surinamers